Abicim benim blog konusunda en büyük hatam durmadan adres değiştirmek, hepsinden çok az süre sonra bıkmakmış. Aslında hayatta da tam olarak böyleyim. Örnek vermek gerekirse okulda istediğim zaman bir maçta takımın en iyisi olurum, oynamayı istemezsem takımıma yararımdan çok zararım olur. Ben ilk defa bir blogumda gerçekten oynamak istiyorum, gerçekten bir yerlere gelmek istiyorum. 2 gündür Tumblr ‘da kişisel notlar tutuyorum. Orası ve burası birbirini destekleyen iki kardeş olmalı. Mlog ve Blog kardeşliği. Ohh be! Buldum sonunda ne yapmam gerektiğini. Yaşasınnnn!..

• Wolkanca ‘da yazar oldum. İlk yazımı dün yazdım. Bugünde ikinci yazımı yazdım. ##
• Sosyalleşiyorum.
• Del.icio.us ‘un ne işe yaradığını bilmediğim için kullanmıyorum. Artık biliyorum, kullanıyorum. ##
• Okulda 2 sınav olduk. Biri Türkçe diğeri İngilizce. İkiside berbattı. Ama abi nedir bu? Türkçe yazılısında 30 dk. da 2 kompozisyon artı 10 soru. Yok böyle birşey ya.
• Aile, okul, aşk: bu üçüde iyi gidiyor.
• Şimdilik notlarım bitti.

Hep üstüme geliyor birileri. Hep sevdiğim insanlarla hiç istemezken aram bozuluyor. Hep sevgilimle ilgili sorunlar oluyor. Bazen kavga ediyoruz, bazen de çok iyiyken biri çıkıp o güzel günlerin içine sı.ıyor. Bazen sadece sevmek istiyorum, başka hiçbir şey düşünmeden. Hep onu sevmek istiyorum, hiç şüphem olmadan. Hep onunla olmak istiyorum, ölene dek.  Bazıları gelip saçma sapan konuşuyorlar. Bazen bunlara sabredemiyorum, patlıyorum. Tek rakibim sabır taşı desem vallahi doğru olur. İdaalıyım yani.  Hep sabretmeye çalışıyorum, hep alttan alıyorum. Ama sabrımın tükendiği yerde kırmadığım insan bırakmıyorum.  Ne yapalım? Kendi doğamı değiştirmem ki.

Hep, hiç ve bazen ile dolu bir yazı.